Vandaag besloten de eerst mogelijke trein na 9:00 uur (Want Dal Vrij kaart) richting Amsterdam te nemen. Half elf wandel ik naar binnen. Annerieke zit naast pa. Gisteren is hij heel erg lang wakker geweest, en heeft de gehele middag en begin van de avond in een rolstoel gezeten. En dat moet best vermoeiend geweest zijn. Als we vragen of hij er nu uit wil wordt er niet direct enthousiast gereageerd. Nou ja, hoeft niet. Kan altijd later ook nog. Jannie heeft nu dienst, we maken ons nergens zorgen om. Annerieke en ik hebben elkaar toch zeker al drie dagen niet gezien, dus we praten wat bij. Pa ‘bemoeit’ zich er af en toe ook mee, maar sluit ook af en toe de ogen. Intussen heb ik ook de deur van zijn kraak afgeholpen: beetje WD-40 op de scharnieren doet wonderen! Erg fijn.

Pa lijkt wat traag te reageren. Annerieke besluit om zijn gehoorapparaat links te checken. Die werkt nog. Rechts dan. Nee, die lijkt niet te werken. Ze geeft het apparaat aan mij, kan ik er een nieuw batterijtje in zetten. Als ik het batterijcompartimentje open zie ik gelijk wat er aan de hand is: er zit nog een stickertje op het batterijtje. Tja, dan gebeurt er niet veel. Ik fotografeer het en plaats dat ik de app met de mededeling dat het zo niet werkt, stickertje moet er wel af! Hilariteit en bewondering dat we dat ontdekt hebben. Pa reageert gelijk een stuk beter 😉

Annerieke wil vanmiddag met haar meiden de stad in. Dit vertelt ze aan pa, en rond 12:00 neemt ze afscheid van hem. Pa wordt wat wakkerder. En hij wil nu wel het bed uit. Sterker nog, hij wil dat ik hem eruit haal. Maar dat durf ik niet! En dat zeg ik tegen mijn vader. Hij kijkt mij een beetje meewarig aan. ‘Schijtluis’ zie ik hem denken. Zelf regelen, dat wil hij! Ik zeg dat Evert dat wel kan, maar dat die er nu niet is. Hij weet het best, en wuift iets van ‘ga maar regelen dan’.

Jannie komt binnen, en zet pa in zijn rolstoel. Hij is wat onzeker, maar na wat rommelen met de zithouding gaat het beter. Als Jannie weg is vraag ik voor de zekerheid of hij wel wil blijven zitten. Of liever weer het bed in wil. Nou, dat laatste in elk geval nog niet. Nou dan wil ik wel met hem naar de huiskamer. Onderweg probeert mijn vader zich aan de leuning aan de muur voort te trekken. Zelf doen. Niet dat dat nu echt gaat, maar wel proberen. Ik zet hem aan het hoofd van de grote tafel, en ga naast hem zitten. Laten weer eens oefenen met praten. Heel af en toe zegt hij spontaan ‘ja’, maar ‘nee’ heb ik nog niet van hem gehoord. Dat probeer ik te oefenen. Het gaat niet, maar dat is niet erg. Dat zeg ik ook, dat het niet erg is dat het niet lukt. Pepijn, zijn jongste kleinzoon is net 2 jaar geworden. En die zegt nu overal ‘nee’ op. Ik zeg dat hij de volgende keer met hem moet gaan oefenen. En daar ziet pa de lol wel weer van in.

Ma komt met Thea (vriendin van de familie) de huiskamer binnen. Pa is behoorlijk alert en herkent Thea. Ja, duh, niet zoveel mis met dat hoofd van hem. Ik ga een paar stoelen verder zitten en ga aan het werk. Wordt af en toe in het gesprek betrokken, best leuk zo. Jannie komt met een eiwitrijk toetje aan voor pa. Dat gaat er wel in! Als Jannie vraagt of hij ook nog een appelmoesje wil is er eerst wat twijfel, maar dan toch iets van ‘ja, doe maar wel’. En ook dat gaat erin als koek. Moet erg fijn zijn zelf iets te kunnen eten. Okay, nog niet genoeg om van de sondevoeding af te zijn, maar het is een begin. Jannie beloofd ook met de diëtist en de logopedist  te bellen om te vragen naar de mogelijkheden.

Ma en Thea vertrekken weer. Ik blijf met achter. Ik wil even voor 15:00 ook weer terug naar Delft, en vraag in de app of er nog mensen op komst zijn vandaag. Rianne antwoordt dat ze rond 20:00 wil komen. Is prima, zorg ik ervoor dat pa voor 15:00 weer in bed getild wordt. We rijden naar zijn kamer en ik leg dat uit. Ook dat Rianne vanavond nog komt. Eigenlijk vindt hij het wel best. Als hij even voor drie uur weer in bed getild wordt valt hij eigenlijk gelijk in slaap. Voor het afscheid wordt hij nog even wakker. Morgen is de bezetting wat dun, dus ik beloof morgen weer te komen. Fijn.