Als ik om 11:30 in de stiltecoupe van de trein op weg naar Amsterdam zit begint mijn telefoon te trillen. Mijn zus belt. Ik kan niet opnemen, want de stiltecoupe. Ik app haar dat direct terug. Verder krijg ik daar geen reactie op. Over een uurtje ben ik ter plaatse.

Even later meld ma dat ze nu naar het ziekenhuis gaat, omdat Annerieke plotseling weg moest. Nou ja, sneller dan nu had ik niet aanwezig kunnen zijn, hoor het zo dan wel.

Pa heeft op zijn kamer net een verdikt soepje van mijn ma gekregen. Ze vertelt dat de zuster langs was geweest om sondevoeding te geven, waarop mijn ma zei dat ze eerst een soepje of iets dergelijks wilde geven. Op een volle maag heb je toch minder trek nietwaar. Dat mocht dus. Even later krijgt hij ook nog de sondevoeding toegediend.

Annerieke moest hals over kop vertrekken omdat zoon Tom op de fiets onwel was geworden, en in een ambulance geholpen werd. Hij kon nog zelf bellen en had gezegd dat Annerieke niet moest schrikken, maar dat lukt natuurlijk niet. Ze had pa bij een aantal oude besjes in de huiskamer aan tafel in zijn rolstoel achtergelaten. Ma vertelt dat de verpleging hem even later naar zijn kamer wilde brengen, maar dat pa daar absoluut niet heen wilde. Ze hebben hem toen maar naast de balie neergezet, in de wetenschap dat er snel weer een familielid zou komen opdagen om hem mee te nemen. Ik vind het een mooi verhaal, pa die de verpleging om zijn vingers windt.

We vragen of pa weer naar de huiskamer wil. Zal ik eerst even kijken of er ruimte aan de grote tafel is. Die is er, er is zelfs niemand meer aanwezig. Pa stemt ermee in, en we wandelen daar naartoe. We nemen met ons allen plaats aan de grote tafel. Pa bladert door zijn NRC, ma gaat breien en ik ga aan het werk. We hebben pa dikke koffie beloofd, maar die is er nog steeds niet. Nog maar eens vragen dan.

Ma gaat weer eens op huis aan, ik blijf nog even. Tot een uur of drie. Chris komt om vijf uur, dus voor die tijd moet ik hem in bed zien te krijgen. Want alleen in een stoel achterlaten is eigenlijk niet de bedoeling. Pa wijst nadrukkelijk op mijn kop thee. “Waar blijft mijn koffie?”. Ja, waar blijft die koffie? We hebben het nu al een paar keer gevraagd. Om half drie komen er twee verpleegsters op ons af. Hij mag nog wel in de stoel blijven zitten, maar ze willen hem wel even op zijn kamer verschonen. Komt dat even goed uit. Ik zeg dat ik om drie uur weg wil gaan, en mijn pa al een aantal uren in zijn stoel zit. Even op bed rusten is een prima optie. En hij wil nog steeds zijn koffie! Excuses alom, er moet iets mis gegaan zijn…

Pa wordt meegenomen, ik zeg dat ik na het verschonen weer naar hem toe kom. Als ik tien minuten later naar zijn kamer ga is pa in slaap gevallen. Zonder koffie… Nou ja, slapen is ook prima. Ik wil nog wat laatste dingetjes afmaken. Een paar minuten later komt Julia binnen zetten. Ze vertelt dat opa gisteren weigerde een heel vies toetje/supervoer te eten. En aangaf dat als hij dat toch moest eten, ze het eerst zelf maar eens moesten proeven. Julia heeft nog een half uur met een hele vieze smaak in haar mond gezeten. Ik heb het geopende volle bakje inderdaad gisteren zien staan. Nu weet ik waarom šŸ˜‰

Om drie uur vertrek ik. Pa is weer gaan slapen, Julia blijft nog even bij hem.

Om kwart voor vijf vraag ik of pa al zijn eten heeft gehad. Chris meldt dat hij nog niets gezien heeft. Raar. Zou toch niet mis gaan? Gelukkig volgt er een kwartier later een foto met een bord eten. Gelukkig. En pa heeft er weer smakelijk van gegeten.