De wedstrijddag! Gezonde spanning bij de lopers: Rianne, Chris en ik. Hardloopkleding aan, trainingspak. Ontbijt. Met vers vruchtensap. Half elf is de start, en het is nog best een eindje wandelen naar de tas-inname en de start. Half tien vertrekken we.

Uiteindelijk zijn we net te laat bij de start. Nou ja, vertrekken we een groep later, wordt over het algemeen niet moeilijk over gedaan. Snel nog even een gezamenlijke selfie maken. Ik maak hem, maar vergeet hem te verzenden… Sufferd. Kwart marathon here we come!

Okay, mijn conditie is dusdanig dat ik op karakter prima een dikke tien kilometer kan hardlopen. Het waait behoorlijk, maar is nergens echt hinderlijk. Rond de zes kilometer worden de hardlopers hartstochtelijk toegejuicht door een zeehond. Nee, geen grap, echt waar! Mijn dag kan nu al niet meer stuk. Ik wel, maar deze dag niet meer.

De duinopgang rond kilometer 7 is net als vorig jaar killing. Hierna gelijk een aantal pittige heuvels. Ik kom niet meer echt in mijn ritme, en moet tot mijn spijt af en toe een klein stukje wandelen. Gaandeweg lukt het weer beter. Rond kilometer negen staat de familie om aan te moedigen. Hoe het met mij gaat. ‘Nog een kwartiertje’ zeg ik gekscherend. Evert en Rianne zijn een aantal minuten voor mij al voorbij gekomen.

Finish gehaald, op naar de sporthal. Na wat heen en weer appen vinden we elkaar weer. Een tafel vlak bij de bierpomp ook nog. We zijn allemaal heel gebleven en blij dat we het gehaald hebben. We maken op verzoek nu ook een medaille-selfie van ons drieën.  Dit keer vergeet ik niet op ‘versturen’ te klikken. Broer Peter reageert met een jaloersmakende foto vanuit de Dolomieten. Die is ook heel aangekomen.

Pa krijgt onze medaille-selfie ook te zien. We krijgen een foto van pa die zijn duim opsteekt terug! Leuk! Hij heeft in de gaten waar we me bezig zijn hier.

We wandelen weer naar het huisje. Chris wil voordat de halve marathonlopers massaal in de auto/bus/whatever stappen richting huis het dorp per auto verlaten. Evert en Francesca willen ook naar huis, en kunnen een lift krijgen. Rianne, vriend Peter, neefje Pepijn ma en ik blijven nog een dagje. Al moet de familie Rianne morgenochtend wel erg vroeg de deur uit.

Vanavond gaan we met zijn allen uit eten, want ‘traditie’ 😉 Daarvoor nog even naar het strand, want leuk voor iedereen. De wind is nu echter wel serieus veel meer geworden. Als we bij de strandopgang aankomen worden we gezandstraald. Dit gaat voor Pepijn te heftig zijn, ma, hond Floor en ik gaan nog wel een stukje over het strand wandelen. Wind is nog steeds westerlijk, eenmaal in de buurt van de vloedlijn geen last meer van zandstralen. Floor vind het allemaal geweldig. Ik ook, al ben ik wat stijf van het hardlopen van vanmorgen. Zal ik nog wel een aantal dagen last van hebben verwacht ik.

In het restaurant hebben we ook ‘onze’ tafel weer kunnen bemachtigen. Aan het restaurant zit ook een hotel vast, dat ook een aantal professionele hardlopers onderdak biedt. Dat was ons vorig jaar ook al opgevallen. Afgetrainde en soms ook voor mij bekende koppies. Al moet ik de naam er altijd weer bij goochelen.

Pepijn heeft tijdens het eten sjans met een prachtig donker meisje. Ongeveer zijn leeftijd. Kind van een atle(e)t(e)? Zou zomaar kunnen. Pepijn mag uit zijn stoel, en ze hebben samen de grootste lol. Praten kunnen ze beiden nog maar beperkt, maar dat is geen enkel beletsel. Mooi om dat te zien.

Terug in het huisje nog wat nababbelen. Dorien stuurt een berichtje dat goed gaat met pa, maar hij wel uitkijkt naar onze terugkomst. Gaat goed komen.